O sytuacji Polaków na Białorusi oraz o stosunkach dwustronnych polsko-białoruskich rozmawiano podczas spotkania posla Bogusława Kowalskiego, członka sejmowej komisji spraw zagranicznych, ze Stanisławem Siemaszko nowym prezesem Związku Polaków na Białorusi oraz nowymi członkami zarządu związku, które odbyło się 12 października br. w Grodnie.

Omówione zostały okoliczności konfliktu z grupą p. Andżeliki Borys oraz perspektywy rozwoju działalności Związku Polaków. Poruszono problemy polskiego szkolnictwa, wydawania prasy w języku polskim oraz kontrowersji wokół przyznawania Karty Polaka, która często przydzielana jest nie według kryteriów kulturowo-etnicznych, ale politycznych. Prowadzi to do absurdalnych sytuacji, że dokument ten otrzymują osoby nie mające polskiego pochodzenia i nie mówiące po polsku. A rodowici Polacy są odprawiani z kwitkiem.

Według rozmówców pos. B. Kowalskiego zdarzają się też dość często przypadki korupcji przy wydawaniu Karty i wiz do Polski. Na czarnym rynku podaje się konkretne kwoty, za które dokumenty te można nabyć. Poruszono też problem „czarnej listy” obejmującej liczną grupę działaczy związku, którzy sprzeciwili się upolitycznieniu Związku Polaków i użycia go do walki z prezydentem Aleksandrem Łukaszenką. Z tego powodu mają oni uniemożliwiony wjazd do Polski i pozostałych państw z grupy Schengen.

Pos. B. Kowalski stwierdził, że Państwo Polskie jest dobrem wszystkich Polaków, niezależnie od wyznawanych poglądów politycznych. Podkreślił, że Polska powinna traktować wszystkie organizacje polonijne tak samo, wspierać ich działalność zmierzającą do utrzymania i rozwoju tożsamości narodowej. Mieszanie się w ich wewnętrzne sprawy jest niewłaściwe, a wprowadzanie jakichś „czarnych list” – niedopuszczalne. Zadeklarował podjęcie wszystkich przedstawionych spraw na forum prac sejmowych (...).

J.S.
Na zdjęciu: pos. Bogusław Kowalski i Stanisław Siemaszko

Nasza Czeladź Leonid Chodkiewicz,
syn carskiego pułkownika, przewodniczący Związku Potomków Rosyjskiej Białej
Emigracji w Bułgarii i Eugeniusz Skrobocki, redaktor naczelny
"Magazynu Polskiego" w Grodnie, wiceprezes Związku Polaków na Białorusi

Leonid Chodkiewicz z Bułgarii i Eugeniusz Skrobocki z ...

Źródło: pkn.blox.pl

Bóg, Honor, Ojczyzna. Ojcowizna otwarta na świat - ogólnonarodowe zjednoczenie ugrupowań pod historyczną nazwą volni@o2.pl - Listy na adres: Postfach 800626, 65906 Frankfurt am Main  6 godz. temu · Dodaj komentarz · Lubię to! · Udostępnij

57 Fotos, 57 neue Fotos!

• 

  Eugeniusz Skrobocki, Polnische Minderheit in Weissrusland für Radio Katowice, Diethmar Brehmer

  Dodany przez sowa

W jasnym świetle

dokonanego przez użytkownika sowa

(...) jestem świeżo po podróży po Kresach i różnego rodzaju rozmowach przy kawie z rodakami na Białorusi, przyszło mi do głowy napisać coś  w rodzaju krótkiej, bolesnej reminiscencji z mojego wyjazdu. Tym razem będę bombardował polskie MSZ i polskich dyplomatów, za których jest mi /i nie tylko mnie/ wstyd. Mój stryj zginął w polskim V Pułku Lotniczym w Lidzie roku 1939, ale czuję, że - gdyby żył - też by głośno zareagował.

MSZ potrafi ingerować jedynie w "sprawach" Polaków poza granicami RP, niszcząc polskość na Kresach i wyrażając obojętność, pogardę w stosunku do Polaków na Białorusi poprzez odmowę finansowania działalności polonijnej oraz wprowadzenie zakazu wjazdu dla polskich kombatantów i działaczy polonijnych !!  Myślałem naiwnie, że są zdolni tylko do tego – pomyliłem się:
kilka miesięcy temu jeden z kombatantów - Apolinary Woliński z Grodna - wcześniej obłożony zakazem wjazdu do Polski /do kraju, za który przelewał swoją krew/, właśnie dokonał żywota tak i nie otrzymując zezwolenia polskiego MSZ-tu na wjazd do RP /przeprosin też/. Na pogrzebie był prezes legalnie działającego ZPB p. Józef Łucznik i członkowie Komitetu Pojednania z Białegostoku. Prasa jednak kłamliwie poinformowała o obecności na pogrzebie p. Borys, co jest absolutną nieprawdą. Ani jej, ani ‑dyplomatów polskich na pogrzebie nie było! Nie o to jednak chodzi...

Wstydliwe i upokarzające, delikatnie mówiąc, jest to, iż wojskowe honory przy grobie byłemu kombatantowi zostały oddane przez żołnierzy białoruskich, nie polskich. Żadnej Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego konsul generalny w Grodnie nie sprowadził do Grodna. Orkiestra też była z białoruskiej jednostki wojskowej, za co my Polacy chylimy przed nimi czoło w podzięce (...) .

Jednak ś.p. pan Apolinary Woliński był prawdziwym patriotą i Polakiem. Cześć Jego Pamięci! Obecna polska władza zamknęła mu usta i związała ręce. Pozostał jednak wolny na zawsze, bo myślą przekraczał ciasne granice czasu i dążenia tępych głów do fałszowania historii.

Pisałem już kiedyś i powtarzam raz jeszcze, że groby naszych przodków zsyłają przekleństwo na tych nikczemników. Ciężko ich nazwać ludźmi!  
 
Wiktor Dmuchowski, Częstochowa

http://exclusiv.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?456732

• VI Zjazd Związku Polaków na Białorusi

Klasyfikacja:
Znaczniki: białoruś
Albumy: Polski Komitet Narodowy
Widoki: 5
Lokalizacja: Wołkowysk
http://sowa-frankfurt.ning.com

Wołkowysk, 27.08.2005

Nie rzucim Ziemi, skąd nasz Ród Rota na Zjeździe Związku Polaków na Białorusi. http://by.blox.pl

NIKCZEMNOŚĆ

Z żadną chyba krainą Polska nie ma tyle wspólnego co z Białorusią (...).

Sytuacja Polaków na Białorusi jest szczególna. Nie są oni Polonią w takim samym sensie jak Polonia w Niemczech, gdyż żyją w swojej Ojczyźnie, która tylko wyrokiem dziejowych losów znalazła się poza dzisiejszymi granicami Rzeczypospolitej. W większości żyją w zwartych skupiskach, szczególnie na Grodzieńszczyźnie i tej części Wileńszczyzny, która rozkazem Stalina znalazła się po stronie białoruskiej, w wielu powiatach stanowiąc większość mieszkańców. Oficjalnie Polacy stanowią około jednej czwartej mieszkańców Grodna i blisko połowę ludności Lidy.

Przez dziesiątki lat ich sytuacja była bardzo trudna, gdyż o ile na Litwie sowieckie władze w ramach polityki „dziel i rządź” dały Polakom stosunkowo duże prawa, to na Białorusi konsekwentnie dążono do szybkiego zrusyfikowania całej ludności.

Sytuacja dość radykalnie się zmieniła od początku lat 90. Większość katolickich kościołów bez trudności przywrócono parafiom. Zaczęły powstawać polskie szkoły i liczne organizacje, wśród których czołową był i jest Związek Polaków na Białorusi (ZPB), którego działacze bardzo umiejętnie potrafili działać w nie najłatwiejszych warunkach, umiejąc się porozumieć z białoruskimi władzami. Wydawało się, że odradzanie się polskości na Białorusi tylko będzie nabierać tempa, a białoruska Polonia będzie mogła odegrać kapitalną rolę autentycznego pomostu między Wschodem i Zachodem, zaś Białoruś stanie się naszym ważnym sojusznikiem i partnerem w jak najszerzej rozumianej współpracy politycznej, kulturalnej i gospodarczej.

Osiągnięcie takiego stanu wymagało od naszych polityków dużego wyczucia i delikatności, a przede wszystkim  poszanowania dla białoruskiego partnera. Nam nie wolno się wtrącać w wewnętrzne sprawy Białorusi, tym bardziej, że z tamtej strony nigdy i nic Polsce nie zagrażało, czego nie da się powiedzieć na przykład o Niemczech i działających tam jawnie rewizjonistach, czy Ukrainie, gdzie gloryfikuje się zbrodniarzy z UPA.

Niestety, nasza fatalna zgoła samobójcza polityka wobec Rosji przeniosła się także i na stosunki z Białorusią. Przez lata całe w naszych mediach obrażano, wręcz - znieważano legalnie wybranego prezydenta Łukaszenkę, próbując wmówić wszystkim rzekome wyborcze fałszerstwo.

W Polsce za pieniądze polskich podatników zaczęto finansować dywersyjne wobec białoruskiego rządu ośrodki łącznie ze stacją telewizyjną i radiową, jakkolwiek oglądalność i słyszalność tych ostatnich jest praktycznie zerowa. Wygląda na to, że gdy takie poczynania nie przyniosły żadnych rezultatów - postanowiono posłużyć się białoruską Polonią jako narzędziem do realizacji pomysłów nic wspólnego nie mających z polską racją stanu. Drogą odpowiednich manipulacji doprowadzono do rozłamu w ZPB i wyłonienia korzystającej ze wsparcia naszych władz mniejszościowej grupki nieomal  oficjalnie deklarującej antyrządową postawę. Że ten rozłam nie był czymś naturalnym tylko sterowanym, aż nadto wymownie świadczy, wyjątkowo manifestacyjne fetowanie w Polsce Andżeliki Borys z jej towarzyszem o wyglądzie i zachowaniu pacjenta szpitala specjalnej troski. Charakterystyczne, że żaden z poprzednich autentycznych przywódców Związku Polaków na Białorusi NIGDY nie był gościem polskiego rządu i nie korzystał w Polsce z żadnego medialnego nagłośnienia.

W tej sytuacji trudno się dziwić władzom białoruskim, że ich obecny stosunek wobec Polaków jest nacechowany dużą podejrzliwością i obawą, że pod szyldem polskiej organizacji kryć się może antyrządowa agentura. Zjazd w Wołkowysku w 2005 r., który zgromadził przytłaczającą większość polskich działaczy i wyłonił nowe władze ZPB uznane przez rząd białoruski, był w tej sytuacji koniecznością - wyrazem realizmu tamtejszych polskich działaczy, stwarzając szansę na odbudowę dawnych dobrych stosunków z białoruskim rządem.